Les cris du silence

Arlette Lecoq

30/06/2020

Articles papier

Résumé

Comment entendre les cris de ces analysants dont la vie psychique est réduite à sa plus simple inexpression car « … dans les états psy- chosomatiques, le corps réagit à une menace psychologique comme si elle était d’ordre physiologique ». (1989, p.12). Face au vide représen- tationnel, au gel des affects et à l’absence d’associativité, l’analyste est confronté à un espace mort qui fait office de pare-excitation chez ces patients. Avec sa notion d’hystérie archaïque, J. McDougall nous introduit au cœur de leur drame primitif qui dévoile des protosymboli- sations, des fantasmes archaïques comme celui d’un corps pour deux, une lutte à haut risque pour éviter la mort psychique. Quelle place ac- corder à cette pensée parmi les autres approches psychosomatiques?

Samenvatting

Hoe kunnen we de schreeuw beluisteren van analysanten bij wie het psychisch leven zodanig is gereduceerd zodat er op een psycholo- gische dreiging wordt gereageerd alsof ze van een fysiologische orde is. De analyticus krijgt te maken met het onvermogen te represente- ren, met leegte, met bevroren affecten, met afwezigheid van associa- ties. De analyticus wordt geconfronteerd met een dode ruimte die als prikkelwering fungeert. Met haar notie van archaïsche hysterie brengt McDougall ons in contact met de kern van het primitieve drama dat zich in de binnenwereld van deze patiënten afspeelt. Ze ontsluiert pro- tosymbolisaties en archaïsche fantasmen zoals die van één lichaam voor twee. Er wordt strijd gevoerd waarbij risico’s worden genomen om psychische dood te vermijden. Welke plaats kunnen we toekennen aan het denken van McDougall naast andere psychosomatische bena- deringen?

Summary

How to listen to the screams of analysands whose psychic life is nar- rowed to its simplest “inexpression” because “in psychosomatic states, the body is reacting to a psychological threat as if it were physiological nature (1989, p.12)”. Confronted with a representational vacuum, fro- zen affects and the lack of associativity, the analyst is facing a dead space which acts as protective shield for these patients. With her no- tion of archaic hysteria, J. McDougall introduced us to the heart of their primitive drama which reveals protosymbolizations, archaic fantasies like the one of a body for two, a high-risk struggle to avoid psychic death. What place should be given to her thought among other psycho- somatic approaches?


This site is registered on wpml.org as a development site. Switch to a production site key to remove this banner.