Ferenczi, réflexions et controverses sur la théorie de la technique

Géraldine Castiau, Françoise Labbé

Articles papier Revue Belge de Psychanalyse

Résumé

Sándor Ferenczi n’a cessé de s’interroger sur les nécessités d’articuler pratique et théorie. Dès 1918, confronté à des cas particulièrement difficiles et à des échecs thérapeutiques, il élabore une théorie du traumatisme qui sera suivie de ses nouvelles élaborations au sujet de la technique analytique questionnant la technique classique freudienne. Il gardera une farouche indépendance témoignant d’un esprit original et créatif, ainsi qu’une grande authenticité. Guidé par son contre-transfert, Ferenczi se livre à différentes expérimentations se succédant sur trois périodes : la technique active (1918-1926), la période de l’élastici- té technique (1926-1929) et la période de la néo-catharsis et de l’ana- lyse mutuelle en lien avec ses nouvelles conceptions du traumatisme (1929-1933). Ses recherches nous ont laissé d’importantes traces qui guident encore aujourd’hui nos pratiques cliniques et de formation.

Ferenczi, reflecties en controverses over de theorie van techniek

Sandor Ferenczi is nooit opgehouden te twijfelen aan de noodzaak om praktijk en theorie te articuleren. Reeds in 1918 ontwikkelde hij, geconfronteerd met bijzonder moeilijke gevallen en therapeutische mislukkingen, een theorie van het trauma, die gevolgd werd door zijn nieuwe uitwijdingen over het onderwerp van de analytische techniek, waarbij de klassieke Freudiaanse techniek in twijfel werd getrokken. Hij behield een felle onafhankelijkheid en gaf blijk van een originele en creatieve geest en een grote authenticiteit. Geleid door zijn tegenoverdracht, experimenteerde Ferenczi in drie periodes: de actieve techniek (1918-1926), de periode van technische elasticiteit (1926-1929) en de periode van neo-catharsis en wederzijdse analyse in verband met zijn nieuwe opvattingen over trauma (1929-1933). Zijn onderzoek heeft belangrijke sporen nagelaten die vandaag nog steeds onze klinische en opleidingspraktijken sturen.

 

Ferenczi, reflections and controversies on the theory of technique

Sandor Ferenczi never ceased to question the need to articulate practice and theory. As early as 1918, confronted with particularly difficult cases and therapeutic failures, he developed a theory of trauma that was followed by his new elaborations about the analytical technique, which questioned the classical Freudian technique. He maintained a fierce independence, showing an original and creative spirit, as well as a great authenticity. Guided by his countertransference, Ferenczi engaged in various experiments in three successive periods: the active technique (1918-1926), the period of technical elasticity (1926-1929) and the period of neo-catharsis and mutual analysis in connection with his new conceptions of trauma (1929-1933). His research has left im- portant traces that still guide our clinical and training practices today.


This site is registered on wpml.org as a development site. Switch to a production site key to remove this banner.